Het lichaam kan te ver uit balans raken door bijvoorbeeld verkeerde eet- en leefgewoontes. Hierdoor kunnen allerlei ziektes ontstaan. Dit wordt zichtbaar in de iris (het gekleurde gedeelte van het oog), vaak nog voordat klachten echt merkbaar zijn geworden. Alles wat zich in het lichaam afspeelt geeft via de zenuwbanen een afspiegeling in het oog.

Iriscopie is geen geneeswijze maar een manier om snel te kunnen zien welke constitutie iemand heeft om aan de hand daarvan een diagnose te kunnen maken van problemen of klachten op het fysieke en of emotionele vlak.

Een methode waarbij aan de hand van vorm van lijnen, vlekken, pigmentkleur, lacunes en tekens elke iris zijn ieder eigen verhaal vertelt. Het oog is een spiegel van de geest en het lichaam. Elk orgaan en elk deel van het menselijk lichaam reflecteert zich, in geval van ziekte, in een bepaald gedeelte van de iris, het zogenaamde orgaanveld.

De veranderingen in het oog zijn waar te nemen en te analyseren, waardoor men een beeld krijgt van het functioneren van lichaam.
De klachten worden gezien als symptomen van een dieper gelegen probleem, waarbij, vanuit een holistisch mensbeeld, de oorzaak dient te worden opgespoord.

Het doel van een oogdiagnose is om snel de constitutie en (erfelijke) aanleg van iemand te kunnen bepalen en te zien welke organen niet voldoende functioneren. Hieruit kunnen persoonlijke adviezen met betrekking tot eet- en leefwijze voortvloeien.

In mijn praktijk gebruik ik de iriscopie als een aanvulling en controle van de bevindingen die door de anamnese naar voor zijn gekomen.